Monday, August 29, 2016

Πριν από 60 χρόνια Σκοτώναμε για Απίστευτους Λόγους στην Ελλάδα [feedly]

----
Πριν από 60 χρόνια Σκοτώναμε για Απίστευτους Λόγους στην Ελλάδα
// VICE

Το ξεσκόνισμα της βιβλιοθήκης στο τέλος του καλοκαιριού κρύβει καμία φορά «θησαυρούς». Ένα τέτοιο απρόσμενο διαμάντι έπεσε στα χέρια μου προ ημερών. Ήταν ένα ξεχασμένο, κιτρινισμένο από τον χρόνο, «εγχειρίδιο» ανθρωποκτονίας στην Ελλάδα των αρχών της δεκαετίας του ΄60, όταν δηλαδή ήταν ακόμη σε ισχύ η θανατική ποινή, και οι λόγοι που όπλιζαν τα χέρια των δραστών μπορούσαν να είναι «μία αγελάδα που δεν κατέβαζε γάλα», «ένα πείραγμα στο σφαιριστήριο» ή «μία σύζυγος που γεννούσε μόνο κορίτσια». Το βιβλιαράκι των 106 σελίδων υπογράφεται από τον τότε επίτιμο επιθεωρητή των φυλακών Ανδρέα Χαρ. Χριστοδούλου, εκδόθηκε το 1966 στη Θεσσαλονίκη από την Εταιρεία Προστασίας Αποφυλακιζομένων κι έχει τίτλο «Το έγκλημα της Ανθρωποκτονίας στην Ελλάδα κατά την πενταετία 1960 έως 1964 ως κοινωνικό φαινόμενο». Ας επιχειρήσουμε μια βουτιά στην κατ' ευφημισμόν μόνο «εποχή της αθωότητας».

Τη συγκεκριμένη πενταετία, διαβάζουμε, διαπράχθηκαν στην Ελλάδα 423 ανθρωποκτονίες, αριθμός συγκλονιστικός αν υπολογίσουμε ότι συνέβαινε ένα φονικό κάθε τεσσεράμισι ημέρες! Οι περισσότεροι δράστες ήταν βέβαια άντρες (347 έναντι 82 γυναικών, σσ: από το άθροισμα προκύπτει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις οι δράστες ήταν περισσότεροι του ενός), όπως επίσης άντρες ήταν και τα περισσότερα θύματα (299 έναντι 124 γυναικών). Αν προσπεράσουμε τα στατιστικά που αφορούν τον τόπο των εγκλημάτων (τα περισσότερα διαπράχθηκαν στην Πελοπόννησο, και την περιφέρεια Μακεδονίας-Θράκης, τρίτη έρχεται η Αθήνα), θα φθάσουμε στο πρώτο μακάβριο συμπέρασμα. Διαβάζουμε ότι 28 μητέρες σκότωσαν τα παιδιά τους, οκτώ πατεράδες επίσης τα παιδιά τους, 26 παιδιά τους γονείς τους, 27 αδέρφια τα αδέρφια τους και 47 σύζυγοι (άντρες - γυναίκες) τα ταίρια τους. Ο απίστευτος αριθμός των παιδοκτονιών καθρεφτίζει την κοινωνική μαυρίλα μιας εποχής, κατά την οποία η απόκτηση παιδιού εκτός γάμου (χρησιμοποιείται ο όρος «νεογέννητο εκ κλεψιγαμίας»...) ήταν ένα θανάσιμο αμάρτημα. Πάντως, στο βιβλίο αφιερώνεται ειδικό κεφάλαιο στις παιδοκτονίες νεογέννητων, με πολύ προοδευτικό για τα δεδομένα της εποχής σχολιασμό - ότι δηλαδή δεν είναι δυνατόν μια μητέρα να σκοτώνει το παιδί επειδή αυτό αποκτήθηκε κάτω από συνθήκες που δεν ήταν κοινωνικά αποδεκτές.

Όσον αφορά την κατάταξη των δραστών ανά επάγγελμα, κυριαρχεί, όπως θα ήταν λογικό, η ύπαιθρος (81 ποιμένες και γεωργοί), ακολουθούν δε οι αστυνομικοί και στρατιωτικοί (17) κι έπειτα οι εργάτες (15). Το επόμενο στοιχείο δεν είναι αναμενόμενο. Κόντρα στη σημερινή παραδοχή, οι άνθρωποι στην Ελλάδα δεν σκότωναν πάντα καλοκαίρι. Από τις 423 ανθρωποκτονίες, οι 221 τελέστηκαν άνοιξη και καλοκαίρι και οι 202 φθινόπωρο ή χειμώνα, έχουμε δηλαδή μια θανατερή σχεδόν ισοπαλία. Σχετικά με τα μέσα διάπραξης των δολοφονιών, πέραν των προφανών που συναντούμε στις πρώτες θέσεις (όπλο, μαχαίρι, ρόπαλο κλπ), προκαλεί εντύπωση η λεπτομέρεια ότι 17 ανθρωποκτονίες διαπράχθηκαν με τη χρήση δηλητηρίου! Διαβάζουμε στο creepy απόσπασμα: «Το ύπουλο τούτο θανατηφόρο μέσον, που φανερώνει και την πανουργία ακόμη των δραστών. Και έβλεπαν ατάραχοι οι κακούργοι αυτοί εγκληματίες τα θύματά των, να σφαδάζουν από τους πιο φρικτούς πόνους».

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κεφάλαια του «εγχειριδίου του θανάτου» είναι τα αίτια πίσω από τις ανθρωποκτονίες. Είναι πολύ εντυπωσιακό ότι τελευταίο στη λίστα των αιτίων διαβάζουμε την «πρόθεση ληστείας» (μόλις 6 στις 423 περιπτώσεις), το οποίο σήμερα είναι μάλλον η πιο συνηθισμένη εισαγωγή του αστυνομικού δελτίου. Όμως, αλήθεια, για ποιους λόγους σκότωναν οι άνθρωποι στην Ελλάδα στα early 60s; Πρώτον, για «ασήμαντους λόγους» (66 περιπτώσεις), δεύτερον για «λόγους εκδικήσεως» (64 περιπτώσεις), τρίτον για «κτηματικές διαφορές» (59 περιπτώσεις). Ακολουθούν οι «συμπλοκές», οι «συζυγικοί διαπληκτισμοί», οι «λόγοι τιμής», ενώ προτελευταίο αίτιο διαβάζουμε την «άρνηση των θυμάτων να υποκύψουν σε βιασμό». Αυτές είναι ορισμένες χαρακτηριστικές περιπτώσεις των 60s που αποτυπώνουν την ελληνική κοινωνία στα χειρότερά της: «Το θύμα έκλεψε μία καρδερίνα του δράστου», «Το θύμα δεν συμφωνούσε με τον δράστη για τους βοσκότοπους», «Το θύμα εκέρδισε τον δράστη στο σφαιριστήριο και κατόπιν τον ειρωνεύετο», «Το θύμα (η σύζυγος) γεννούσε πάντοτε κορίτσια», «Το θύμα επώλησε στον δράστη μιαν αγελάδα, η οποία απέδιδε γάλα λιγότερο από ό,τι του είχε υποσχεθεί», «Το θύμα διέφθειρε τη δράστιδα και κατόπιν ηρνείτο να τη νυμφευτεί», «Ο δράστης επληροφορήθη από τους ιατρούς ότι το θύμα (ερωμένη του) έπασχε από ανίατη αρρώστια, η οποία θα επέφερε τον θάνατο»... Το σχόλιο του συγγραφέα στο τέλος του συγκεκριμένου κεφαλαίου, είναι το εξής καταπληκτικό: «Και ύστερα από όλα αυτά, μπορούμε να ειπούμε και μάλιστα χωρίς εντροπή, ότι όλοι οι άνθρωποι είναι... άνθρωποι».

Κι έπειτα, τι απέγιναν όλοι αυτοί; Στο βιβλίο διαβάζουμε αναφορικά με τις ποινές και την τύχη των δραστών, ότι συγκεντρώθηκαν πληροφορίες για 379 περιπτώσεις – οι υπόλοιπες είτε εκκρεμούσαν στη δικαιοσύνη είτε κατέληξαν σε αθωωτικές αποφάσεις. Από τα στοιχεία του Υπουργείου Δικαιοσύνη τον Φεβρουάριο του 1965, προκύπτει ότι σε δέκα δολοφόνους επιβλήθηκε θανατική ποινή, σε 51 ισόβια κάθειρξη και στην πλειονότητά τους (σε 310 δράστες) επιβλήθηκαν ποινές από 5 έως 25 χρόνια, καθώς αναγνωρίστηκε κάποιο ελαφρυντικό. Για τους δέκα θανατοποινίτες, μαθαίνουμε ότι μέχρι τη μέρα που γράφτηκε το σύγγραμμα είχαν εκτελεστεί οι τρεις. Οι υπόλοιποι μπορούσαν να ελπίζουν σε απονομή χάριτος και μετατροπή της ποινής τους, το ίδιο και οι ισοβίτες.

Περισσότερα από το VICE

Τόσα Χρήματα Πρέπει να Πληρώσεις για τα Πανεπιστήμια στην Ευρώπη

Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα: Ο Διαγωνισμός που Κάποτε Ένωνε Όλη την Ευρώπη

Οι Επιστήμονες Λένε ότι Πρέπει να Φύγεις από μια Δουλειά που σου Μαυρίζει την Ψυχή

Ακολουθήστε το VICE στο Twitter, Facebook και Instagram.

----

Shared via my feedly newsfeed

Saturday, August 27, 2016

Καμπανάκι του κινδύνου για το μέλλον της Ελλάδας - Η Ελλάδα στις 10 χώρες με τον πιο γηρασμένο πληθυσμό. [feedly]

----
Καμπανάκι του κινδύνου για το μέλλον της Ελλάδας - Η Ελλάδα στις 10 χώρες με τον πιο γηρασμένο πληθυσμό.
// The Secret Real Truth

Το καμπανάκι του κινδύνου για το μέλλον της Ελλάδας, έκρουσε με νέα έκθεσή του το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ.
Σύμφωνα με τα στοιχεία, η χώρα μας βρίσκεται στην πρώτη 10άδα της λίστας με τις χώρες που διαθέτουν τον πιο γηρασμένο πληθυσμό.
Πιο συγκεκριμένα, η Ελλάδα βρίσκεται στην… 7η θέση, ενώ οι προβλέψεις για τις επόμενες δεκαετίες είναι ακόμη πιο δυσοίωνες.

Η έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ αναφέρεται στον αριθμό των ανθρώπων που είναι πάνω από 60 ετών, σε σχέση με τον πληθυσμό της χώρας.
Στην πρώτη θέση βρίσκεται η Ιαπωνία και ακολουθούν
η Ιταλία
και η Γερμανία.
Την πρώτη πεντάδα συμπληρώνουν
η Φινλανδία και
η Σουηδία.
Η Βουλγαρία βρίσκεται μόλις μία θέση πάνω από την Ελλάδα,
ενώ τη λίστα με τις 10 πιο «γηρασμένες» χώρες συμπληρώνουν
η Πορτογαλία,
η Κροατία
και τα Channel Islands, στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η έκθεση αναφέρεται στις σοβαρότατες συνέπειες που έχει για μία χώρα το ποσοστό γήρανσης του πληθυσμού. Πρώτον, δεν ανανεώνεται το έμψυχο δυναμικό, το οποίο παράγει πλούτο. Δεύτερον, η παρουσία μεγάλου αριθμού συνταξιούχων, σε σχέση με τον πληθυσμό της χώρας, επιβαρύνει το σύστημα υγείας με υπερβολικό κόστος, καθώς οι μεγάλοι σε ηλικία άνθρωποι αντιμετωπίζουν διάφορα θέματα. Τρίτον, οδηγεί το συνταξιοδοτικό σύστημα σε σταδιακή κατάρρευση, καθώς τα έσοδα δεν καλύπτουν τις ανάγκες.

Σύμφωνα με το ρυθμό των γεννήσεων, το 2050, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στις υπόλοιπες χώρες που βρίσκονται αντιμέτωπες με το συγκεκριμένο πρόβλημα, ο αριθμός των ανθρώπων που θα είναι άνω των 65 ετών, θα είναι τρεις φορές μεγαλύτερος σε σχέση με σήμερα.

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ προτείνει δράσεις για την όσο το δυνατόν πιο σύντομη αντιμετώπιση του κρίσιμου αυτού ζητήματος, ζητώντας από τις κυβερνήσεις να αναθεωρήσουν τις πολιτικές τους και να δώσουν κίνητρα στα νέα ζευγάρια να αποκτήσουν περισσότερα παιδιά και να ανανεωθεί τις επόμενες δεκαετίες ο πληθυσμός των χωρών.

Η Κίνα αντιμετώπιζε ανάλογο πρόβλημα λόγω και της απαγόρευσης δεύτερου παιδιού ανά ζευγάρι. Με απόφαση της κυβέρνησης πριν από λίγους μήνες, επετράπη η γέννηση δεύτερου παιδιού, με αποτέλεσμα να καταγραφεί εκρηκτική άνοδος των γεννήσεων. Υπολογίζεται πως την επόμενη δεκαετία, ο πληθυσμός της χώρας θα ανανεωθεί κατά 45 εκατ. νέους ανθρώπους.

----

Shared via my feedly newsfeed

Αλλάζουν τα πάντα στη διαχείριση των "κόκκινων" δανείων [feedly]

----
Αλλάζουν τα πάντα στη διαχείριση των "κόκκινων" δανείων
// ΠΕΡΙΕΡΓΑ - STRANGE

Του Βασίλη Γεώργα
Τα πάνω-κάτω στις «κοντόφθαλμες» ρυθμίσεις κόκκινων δανείων που επέλεγαν να κάνουν μέχρι σήμερα οι τράπεζες σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά, φέρνει η ανάγκη να αναβιώσουν όσο το δυνατόν ταχύτερα τα Μη Εξυπηρετούμενα Ανοίγματα (NPE) που επιβαρύνουν με τεράστιο κόστος προβλέψεων τους ισολογισμούς των τραπεζών.

Όπως προκύπτει από εσωτερικά σημειώματα των τραπεζικών ιδρυμάτων, οι στρατηγικές διαχείρισης που θα αρχίσουν να εφαρμόζουν οι ελληνικές τράπεζες σταδιακά από τον ερχόμενο μήνα (τρίτο τρίμηνο 2016 και μετά) γίνονται σημαντικά πιο συμφέρουσες για τους δανειολήπτες από όσο ήταν μέχρι σήμερα. Και αυτό καθώς οι τράπεζες με βάση τους νέους κανονισμούς της EBA, επείγονται πλέον να μεταφέρουν δάνεια από την κατηγορία των «μη εξυπηρετούμενων ανοιγμάτων» η οποία κοστίζει 25% των κεφαλαίων τους σε προβλέψεις, σε αυτές των «μη εξυπηρετούμενων ρυθμισμένων Δανείων-NPF» όπου το κόστος των προβλέψεων μειώνεται σε 13% και κυρίως σε αυτή των «Εξυπηρετούμενων ρυθμισμένων Δανείων– PF) που είναι η δεύτερη καλύτερη κατηγοριοποίηση ενός δανείου καθώς έχει κόστος προβλέψεων μόλις 8%.

Η βέλτιστη εξέλιξη ενός δανείου για τις τράπεζες είναι φυσικά στην πορεία να... «ξεκοκκινήσει» και να καταστεί εξυπηρετούμενο (προβλέψεις 5%), όμως αυτή η πορεία είναι μακρόχρονη και εξαιρετικά επισφαλής, καθώς οποιοδήποτε πισωγύρισμα από τον δανειολήπτη, αυτόμάτως επαναφέρει στην πρότερη κατάσταση το δάνειο.

Η διαδικασία μετακίνησης ενός δανείου από τη μια κατηγορία στην άλλη είναι ούτως ή άλλως χρονοβόρα, αλλά κυρίως απαιτεί γενναίες και περισσότερο μακροπρόθεσμες ρυθμίσεις ώστε οι κόκκινοι δανειολήπτες να αρχίσουν να ξαναπληρώνουν μέρος των δανείων τους και να παραμείνουν συνεπείς, και με τη σειρά τους οι τράπεζες να «απελευθερώνουν» δεσμευμένα κεφάλαια για άλλες χρήσεις. Ήδη όλες οι τράπεζες έχουν αρχίσει να κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση, η οποία επισημάνθηκε και στην πρόσφατη έκθεση της ΤτΕ όπου ασκήθηκε κριτική για την ανάγκη οι ρυθμίσεις να αποκτήσουν μακροπρόθεσμο χαρακτήρα ώστε να καταστούν αποδοτικές.

Αρκεί να σημειωθεί πως ένα μη εξυπηρετούμενο άνοιγμα (άνω των 90 ημερών) που θα ρυθμιστεί και θα αρχίσει να αποπληρώνεται ξανά, μένει υποχρεωτικά για 1 χρόνο στην κατηγορία των NPF (μη εξυπηρετούμενο ρυθμισμένο) και η τράπεζα πρέπει να σχηματίζει για όλο αυτό το διάστημα τη δεύτερη υψηλότερη πρόβλεψη (13%).

Ακόμη και αν όλα πάνε καλά μέσα σε αυτό το χρόνο και το δάνειο περάσει στην επόμενη κατηγορία των «εξυπηρετούμενων ρυθμισμένων δανείων», οι τράπεζες πρέπει να το κρατήσουν σε αυτό το χαρτοφυλάκιο για άλλα δύο χρόνια πριν το κατατάξουν στα «εξυπηρετούμενα».Το στάδιο αυτό αποτελεί τη δυσκολότερη πρόκληση τόσο για την τράπεζα όσο και για τον δανειολήπτη καθώς αν μια δόση καθυστερήσει πάνω από 30 ημέρες, το δάνειο πρέπει να ρυθμιστεί εκ νέου και ξαναγίνεται «μη εξυπηρετούμενο άνοιγμα» επιστρέφοντας αυτομάτως στην πρότερη κατάσταση.

Το ίδιο ισχύει και για ένα ήδη εξυπηρετούμενο δάνειο το οποίο ρυθμίζεται ώστε να διευκολυνθεί η αποπληρωμή του. Αυτό μετατάσσεται στην κατηγορία των εξυπηρετούμενων ρυθμισμένων, παραμένει για 2 χρόνια εκεί, αλλά αν υπάρξει καθυστέρηση άνω των 90 ημερών

Με 109 δισ. ευρώ Μη Εξυπηρετούμενα Ανοίγματα σήμερα, είναι προφανές ότι οι τράπεζες έχουν μπροστά τους Γολγοθά να ανέβουν τα επόμενα χρόνια για να επιτύχουν τον στόχο της μείωσης των «κόκκινων δανείων» κατά περίπου 40 δισ. ευρώ μέχρι το 2019.

Ακόμη και αν οι ρυθμίσεις ξεκινήσουν από φέτος, τα πρώτα δείγματα για το αν αυτές θα επιτύχουν, δεν θα δοθούν πριν περάσουν 2 με 3 χρόνια.

Προϋπόθεση για το «πρασίνισμα» των δανείων είναι οι ρυθμίσεις που θα γίνουν να ανταποκρίνονται στην σημερινή πραγματικότητα της ύφεσης, των συρρικνούμενων εισοδημάτων και της ανάγκης να μπορούν οι δανειολήπτες να ανταποκριθούν στις δόσεις των δανείων τους.

Όπως προκύπτει από τις κατευθύνσεις που δίνονται «εσωτερικά» αυτή την περίοδο από τις μονάδες διαχείρισης δανείων προς τα επιμέρους υποκαταστήματα των τραπεζών, ένας πρώτος στόχος είναι οι ρυθμίσεις να έχουν πιο μακροπρόθεσμο χαρακτήρα (3-4 χρόνια) αντί του βραχυπρόθεσμου που είχαν μέχρι σήμερα (1-2 χρόνια και μετά επανεξέταση).

Οι ρυθμίσεις που προτείνουν τώρα οι τράπεζες

Για τους κατόχους στεγαστικών δανείων οι λύσεις που προτείνουν οι τράπεζες ανάλογα με το προφίλ των δανειοληπτών περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων:

- Προσωρινά μέτρα όπως η κεφαλαιοποίηση ληξιπρόθεσμων δόσεων και μείωση της δόσης για 12 μήνες

- Μόνιμες λύσεις όπως:

α. Κεφαλαιοποίηση ληξιπρόθεσμων δόσεων με αύξηση της διάρκειας αποπληρωμής και μείωση επιτοκίου

β. Διαχωρισμό οφειλής σε δύο τμήματα με κοινή σύμβαση

γ. Διαχωρισμό οφειλής σε τρία τμήματα με κοινή σύμβαση όπου προβλέπεται μερική διαγραφή στο τέλος της διάρκειας, εφόσον αποπληρωθούν τα δύο από τα τρία τμήματα

δ. κεφαλαιοποίηση οφειλής και μείωση δόσης για 2-3 χρόνια

Για τα καταναλωτικά δάνεια-πιστωτικές κάρτες όπου τα επιτόκια είναι πολύ υψηλά προτείνονται:

- βραχυπρόθεσμες λύσεις όπως:

α. έκδοση νέου δανείου με διάρκεια έως και 10 χρόνια

β. μείωση επιτοκίου κυμαινόμενο ή σταθερού

- μακροχρόνιες ρυθμίσεις όπως:

α. Επιμήκυνση για πάνω από 10 χρόνια

β. Μείωση επιτοκίου μέχρι τη λήξη του δανείου

γ. Διαγραφή δανείου ή τόκων

Ρυθμίσεις για επιχειρηματικά δάνεια

Οι τράπεζες προτείνουν αντίστοιχα γενναίες ρυθμίσεις και προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις όπου επίσης καταγράφεται σημαντική δυστοκία αποπληρωμής των δανείων.

Έτσι στις βραχυπρόθεσμες λύσεις μπορεί κανείς να διαπραγματευτεί μείωση δόσης ακόμη και στο 20% της σημερινής για ένα χρόνο ή πλήρη αναστολή πληρωμής κεφαλαίου και τόκων, ενώ στις πιο μακροπρόθεσμες λύσεις οι επιλογές είναι περισσότερες και φτάνουν μέχρι και στη διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους ανάλογα με τις δυνατότητες και το προφιλ του δανειολήπτη.

Μερικές από τις πιο διαδεδομένες λύσεις που θα προτείνουν οι τράπεζες στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις είναι:

- η επιμήκυνση του δανείου για μια τριετία σε συνδυασμό και με μείωση επιτοκίων

- το split του δανείου σε δύο ξεχωριστές απαιτήσεις, εκ των οποίων η μια θα είναι τοκοχρεωλυτική και θα αποπληρώνεται ανάλογα με την οικονομική κατάσταση του δανειολήπτη και η άλλη θα αποτελεί «σκιώδη οφειλή» και θα μπορεί να φτάνει το 60-70% του δανείου, θα παγώνει και θα επανεξετάζεται μετά από 3-4 χρόνια.

- το σπάσιμο του δανείου σε τρία ξεχωριστά τμήματα, όπου το ένα θα συνεχίσει να αποπληρώνεται αφού γίνει επιμήκυνση με επιτόκιο έως 3-5%, το δεύτερο τμήμα θα αποτελέσει σκιώδες χρέος για τουλάχιστον 4 χρόνιο με μηδενικό επιτόκιο και ένα τρίτο τμήμα θα διαγραφεί εφόσον ο δανειολήπτης αποπληρώσει τα δύο πρώτα σκέλη του δανείου.

- το split του δανείου στα δύο και η διαγραφή. Το χρέος χωρίζεται σε δύο ίσα μέρη, εκ των οποίων το πρώτο έχει δεκαετή διάρκεια και επιτόκιο λίγο πάνω από 5% και εφόσον αποπληρωθεί στο τέλος της δεκαετίας το υπόλοιπο μισό διαγράφεται.

ΠΗΓΗ

----

Shared via my feedly newsfeed